Şamil | Kategoriler | Konular

Al-ı aba

ÂL-İ ABÂ

Hz. Peygamber'in ehl-i beyti ile ilgili bir terim.
Peygamberimiz (s.a.s.) ve onun kızı Fâtıma, damadı
Hz. Ali, torunları Hz. Hasan ve Hüseyin'den meydana gelen kişilerdir.
Bunlara "Penç-âl-i abâ " ismi de verilmektedir.

Tirmizî, Beyhakî ve Hâkim'in rivayetlerinde
Peygamber'in zevcesi Ümmü Seleme'den: "Ey Peygamber ailesi! Allah
sizden sırf günahı gidermek ve sizi temiz yapmak ister" (el-Ahzâb,
33/33) meâlindeki ayet, benim evimde nazil olmuştur. Hz. Fâtıma,
Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hüseyin orada idiler. Resulullah üzerinde bulunan
bir örtüyü (abâyı) onların üzerine örtüp, "İşte
bunlar benim ehl-i beytimdir.* Allah bu sebeple onlardan günahı götürdü
ve onları temiz kıldı" buyurduğu rivayet
edilmektedir. Bir başka rivayette ise Resulullah'ın ellerini
örtüden çıkarıp göğe doğru
kaldırdığı "Allah'ım bunlar benim ehl-i
beytim ve yakınlarımdır. Onlardan günahı, kötülüğü
gider, onları temiz kıl" diye üç defa dua ettiği
ifade edilir.

Bu konuda Hz. Âişe'den de bir başka hadîs
rivayet edilmiştir. Fakat mana farklı değildir. Şiîler'in
bu hadisleri delil getirerek, Âl-i Abâ dışındakileri
ehl-i beytten saymadıkları bilinmektedir. Bu arada Ahzâb
suresinin ehl-i beyt hakkındaki otuzüçüncü ayetinde
Peygamberimizin zevcelerine de hitap edilmesi, onların ehl-i beytten
sayıldığına bir işaret kabul edilmiştir.
Ayrıca bir başka hadiste Resulullah'ın: "Selman, ehl-i
beyt olarak bizdendir" demesi örnek gösterilerek, ehl-i beyt
dairesinin biraz daha geniş tutulduğu söylenebilir.

Şamil İA


Konular