Şamil | Kategoriler | Konular

Misk

MİSK

Bir cins erkek ceylanın karın derisi
altındaki bezden çıkarılan hoş kokulu siyah bir madde.

Misk kelimesi Kur'an-ı Kerimin şu ayetinde geçmektedir:
"İyiler Şüphesiz nimet içinde ve tahtlar üzerinde etrafı
seyrederler. Onları, yüzlerindeki nimet pırıltısından
tanırsın. Sonunda misk kokusu bırakan mühürlenmiş
saf bir içecekten içerler. İyi şeyler ipin
yarışanlar işle bunun için yarışsınlar"
(el-Mutaffifın, 83/22-26).

Hadislerde iyi ve güzel huylu salih insanlar miske
benzetilmiştir: "Bir mecliste beraber oturduğun iyi
arkadaşla kötü arkadaşlar, iyi misk satan ile körük çeken
demirciye benzer. Misk satan adam ya sana güzel kokusundan bir şey
verir veya sen ondan bir şey satın alırsın. Hiç
olmazsa hoş koku koklarsın. Körük çeken demirciye gelince; ya
sana bir kıvılcım isabet ettirir de elbiseni yakar; yahut körüğün
fena kokusundan rahatsız olursun" (Buhârî ile Müslim'den
Riyâzu's-Salihiyn, I, 396).

Peygamber Efendimizin özelliklerinden biri de onun
mübarek vücudundan çıkan terin misk ve anber gibi kokması idi.

Yunus Emre de Cennet ehlini şu şekilde
vasıflandırır:

Aydan arıdır yüzleri,

Misk-u anberdir sözleri

Koku sanayiinde büyük ölçüde kullanılan
miskler ya hayvanlardan veya sentezlerle elde edilir. Tabii misk kokusu
sert ve dayanıklıdır. Yayılma gücü çok fazladır.
Tabii misk, vetonkin veya Çin miski, misk hayvanlarının
salgısından elde edilir. Özellikle ceylan'dan başka misk
öküzü, misk keçisi, misk kedisi ve misk faresindeki misk bezeleri çok
misk ifraz ederler. Asya'nın yüksek dağlarında
yaşayan bir cins keçiden çok misk elde edilir. Koku veren temel
maddesi muskondur. Sentezle çeşitli misk türleri elde edilir.

A.Celil ÜNALAN


Konular